<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><metadata xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"  xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xmlns:dcterms="http://purl.org/dc/terms/"><dc:title xml:lang="en-EN">พลังลาว (Phalang Lao)</dc:title><dc:identifier>https://www.thesaurus.asiana.net/vocab/xml.php?skosTema=1090</dc:identifier><dc:language>en-EN</dc:language><dc:publisher xml:lang="en-EN">Wirapong Chansanam</dc:publisher><dcterms:created>2021-02-01 15:03:29</dcterms:created><dcterms:modified>2021-05-27 08:48:38</dcterms:modified><dcterms:isPartOf xsi:type="dcterms:URI">https://thesaurus.asiana.net:443/vocab/</dcterms:isPartOf><dcterms:isPartOf xml:lang="en-EN">Ethnic Groups in Mekong River Basin (MRB)</dcterms:isPartOf><dc:format>text/html</dc:format> <dc:description xml:lang="en"><![CDATA[ <p>หลัง พ.ศ.1700 ชาวอีสานบริเวณแอ่งสกลนครทางอีสานเหนือและลุ่มน้ำชีทยอยเคลื่อนย้ายไปตั้งหลักแหล่งใหม่ที่อุดมสมบูรณ์กว่า และอาจจะมีโรคระบาดรุนแรง เช่น โรคห่า ฯลฯ ทำให้ต้องละทิ้งแหล่งเดิมเพื่อหนีโรคระบาดไปอยู่ที่ใหม่คนส่วนหนึ่งเคลื่อนย้ายไปทางลุ่มน้ำน่าน-ยม  แล้วต่อมากลายเป็นประชากรของรัฐสุโขทัยที่มีขึ้นต่อไป อีกส่วนหนึ่งลงไปเป็นประชากรรัฐทางทะเลสาบเขมรกัมพูชา และรัฐทางลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา ส่งผลให้เมืองที่มีมาก่อนรกร้างว่างเปล่า ยกเว้นทางแอ่งโคราชบริเวณลุ่มแม่น้ำมูลไม่เคยรกร้าง เพราะแม้จะลดความสำคัญลงเพราะคนจำนวนมากเคลื่อนย้ายไปอยู่แหล่งอื่นที่อุดมสมบูรณ์กว่า แต่ยังมีกลุ่มชาติพันธุ์อยู่กระจัดกระจายสืบเนื่องมาจนปัจจุบัน ช่วงหลัง พ.ศ.1700 นี่เอง บริเวณสองฝั่งโขงมีความเคลื่อนไหวทางเส้นทางคมนาคมการค้า กลุ่มชนจากยูนาน (ในจีน) กลับลุ่มน้ำแดง-ดำ (เวียดนาม) ฯลฯ คนพวกหนึ่งจากเมืองแถนลุ่มน้ำแดง - ดำ เรียกตัวเองในสมัยหลังว่า ลาว เคลื่อนมาตั้งหลักแหล่งใหม่บริเวณริมฝั่งโขง เรียกเชียงดง เชียงทอง (ที่ต่อไปคือหลวงพระบาง) แล้วเติบโตเป็นรัฐล้านช้าง ขึ้นมาคู่กับรัฐล้านนา </p> ]]> </dc:description></metadata>