ขณะนั้นเสือยังเป็นสัตว์ที่ไม่มีความสามารถอะไร  เหมือนในปัจจุบัน  ทำให้ความเป็นอยู่หรือการล่าเหยื่อเพื่อเป็นอาหาร ลำบากและด้วยความเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก เสือจึงขอร้องให้แมวช่วยสอนความสามารถพิเศษ ต่าง ๆ ดังกล่าวให้โดยยอมลดตัวเป็นลูกศิษย์ของแมว ทั้ง ๆ ที่เป็นสัตว์ซึ่งมีขนาดรูปร่าง ใหญ่โตกว่าแมวหลายเท่า แมวเห็นว่าเสือเป็นเพื่อนรัก  จึงยอมถ่ายทอดวิธีการเดินได้อย่างแผ่วเบา  การย่องหาเหยื่อ  การขึ้นต้นไม้ ซึ่งเป็นคุณลักษณะพิเศษของแมวให้ บังเอิญแมวมา  ฉุกคิดถ้าสอนวิธีการต่าง ๆ ให้เสือจนหมด หากเสือคิดหักหลัง จับแมวกินเป็นอาหารย่อมรอดพ้นอันตรายได้ยาก จึงไม่สอนวิธีไต่ไม้อันเดียว  เพื่อเป็นกลยุทธ์ในการเอาตัวรอด ส่วนเสือเมื่อได้เรียนรู้วิธีการต่างๆจากแมวแล้ว ก็มีความคิดไม่ซื่อดังที่แมวคาดเอาไว้ ด้วยการพาลหาเรื่องกับแมวเพื่อจับกินเป็นอาหาร  แมวจึงวิ่งหนีขึ้นต้นไม้เสือก็วิ่งตาม  ดังนั้นแมวจึงใช้วิธีไต่กิ่งไม้จากต้นไม้นี้ไปต้นไม้โน้นเรื่อยๆ ซึ่งเป็นวิชาที่แมวไม่ได้สอนเสือ ทำให้เสือต้องลงจากต้นนั้น ไปขึ้นต้นไม้ใหม่ที่แมวไต่อยู่ ทำอย่างนี้เป็นเวลานาน เสือยังไม่สามารถจับแมวได้ขณะที่ตัวเองเริ่มอ่อนแรงและเหนื่อยขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เสือยิ่งโกรธแมวหนักขึ้นเพราะรู้ว่าแมวไม่ได้สอนวิชาให้ทั้งหมด จึงกล่าวอาฆาตแมวไว้ว่า ต่อไปนี้เสือจะจับแมวกินเป็นอาหารชั่วลูกชั่วหลาน แต่หากจับแมวกินไม่ได้ แม้จะเจอแต่ขี้ของแมวก็จะกินเสียให้หมด เมื่อแมวได้ยินดังนั้นจึงเกิดความกลัวว่าเสือจะตามกินแมวและลูกหลานของตนตามที่ได้กล่าวคำอาฆาตไว้ จึงปลูกฝังนิสัยให้แมวขุดหลุมเมื่อขี้หรือเยี่ยว   แล้วเขี่ยดินกลบฝังทุกครั้งทันทีที่ทำธุระเสร็จ เพื่อกลบเกลื่อนหลักฐานไม่ให้เสือตามกินขี้หรือ  ตามร่องรอยของแมวได้  และกลายเป็นพฤติกรรมของแมวที่เราพบเห็นกันในปัจจุบัน