สำหรับความเป็นมาของการขับลื้อนั้น ในสมัยเจ้าสะหนี่ฟ้าเจ้าแผ่นดินของสิบสองปันนา ขณะทำการสร้างหอปราสาท ด้วยความบังเอิญมีผึ้งมาทำรังในวิหาร พระองค์จึงขับไล่ผึ้งให้ออกไปจากหอปราสาท แต่ผึ้งก็ไม่หนีไป จึงได้ประกาศหาคนขับไล่ผึ้ง โดยมีรางวัลเป็นทองคำพันชั่ง จนในที่สุด ไทลื้อคนหนึ่งได้พาช่างปี่มาเป่าประกอบการร้องขับไล่ผึ้ง จนผึ้งออกไปจากหอปราสาทได้ ด้วยเหตุนี้ เจ้าสะหนี่ฟ้าจึงเรียกการขับร้องนี้ว่า “ขับลื้อ” โดยผู้ขับลำนำในภาษาไทลื้อจะเรียกว่า “ช่างขับ” และผู้เป่าปี่ ในภาษาไตลื้อจะเรียกว่า “ช่างปี่”